close
متخصص ارتودنسی
صدا زدن های سی سال پیش
تاريخ انتشار: 13 / 11 / 1393 - زمان : 15:6

داخل روستای ما (مظفری ) قدیم قدیما هرکسی رو که میخواستند اسم ببرند اسم خودش رو متصل میکردند به اسم باباش . به این طریق شخص مورد نظر شناخته میشد و مخاطب میدونست داریم راجع به چه کسی صحبت میکنیم. مثلا غلمرضای محرضا، قولی فیلی (خدا عمرشون بده)، عطای خودی ، اصغر سیداقا ، حمزه ی رییس ابول، حسین رحمان (خدا همه ی رفتگان رو بیامرزه). البته این قضیه تقریبا همه جای مملکت و در طول تاریخ هم بوده ولی ......

متن کامل در ادامه ی مطلب...

توی روستای ما (مظفری افزر) قدیم قدیما هرکسی رو که میخواستند اسم ببرند اسم خودش رو متصل میکردند به اسم باباش . به این طریق شخص مورد نظر شناخته میشد و مخاطب میدونست داریم راجع به چه کسی صحبت میکنیم. مثلا غلمرضای محرضا، قولی فیلی (خدا عمرشون بده)، عطای خودی ، اصغر سیداقا ، حمزه ی رییس ابول، حسین رحمان (خدا همه ی رفتگان رو بیامرزه).

البته این قضیه تقریبا همه جای مملکت و در طول تاریخ هم بوده ولی من به عنوان یک تفاوت قدیمی های افزر با امروزیها برام جلب توجه میکنه . . .

نکته ی قابل توجه اینکه اون قدیمی ها هم بعضی ها رو فقط با اسم خودشون صدا میکردند (مثلا : عبدلسن ، اله داد ، رییس اسد، حسین آقو ...)که علتش هنوز برای خودم هم  کاملا روشن نیست ولی یه حدس میزنم که اون هم در انتهای مطلب توضیح میدم.

بعد از ورود مدرسه به روستای ما و نام نویسی دانش آموزان در دفتر کلاسی که طبق شناسنامه بود، بچه ها همدیگه رو با اسم وفامیل هم صدا میکردند. البته همچنان رسم قدیمی هم پابرجا بود. بچه ها  هم با اسم و فامیلشون و هم با اسم پدرشون که این روش دومی هنوز رایج تر بود مثلا: علی نواز، حسن عطاو ، احمد اله داد(احمد روستا)،ممد بواجان، اصغر حسینو (اصغر ریحانی)، عبداله رییسی، عسکر هاشمی(عسکر صفر)،حسین روستا(حسین عبدلسن)، عباس فرد ، قربان نگهدار (قربان فرد)...

اینا رو عمدا توی پرانتز تکرار کردم تا هر دوتا اسم به گوش قدیمی ترا بخوره و مقایسه کنن.

این دوگانگی کم کم تبدیل به یک اسم برای هرکسی شد که همون اسم شناسنامه ایش هست هرچند هنوز کاملا محو نشده ولی در نسلهای جدیدتر کمرنگتر و کمرنگتر شده ...( قاسی اتل، مسلم عطاو، رضای امیرقلی، سعید محدلی، )

و اما نکته ی آخر: 1-یه عده ای این وسط بودند که به خاطر تک بودن اسمشون بدون پسوند بیان میشدند مثلا: اُتُل ، بوا جان، اَسّی، آمان ، رفی

2- یه نکته ی مهمی این وسط هست که احتمالا به فرهنگ محل و شاید هم به فرهنگ ایرانی ها بر میگرده و اون هم اینه که ما دوست نداریم اسم یه نفر رو کوتاه بیان کنیم برای همین هم یا با اسم باباش میگیم یا با فامیلیش .حالا اگه یه نفر اسمش یه کلمه ای نباشه بلکه دو تا کلمه یا بیشتر بشه دیگه خیلی نیازی به اون پسوندش نیست.البته کلمه ی دوم  بعضی وقتها جزء اسم نیست بلکه لقب یا چیز دیگه ای ممکنه باشه مثلا: حاجی خلیل، رییس اسد، آقاسین ،اُسّا محدسن، ایبی ترک

مطالب مرتبط
دیدگاه خود را در باره ی این خبر بنویسید.

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی


<\/h1>